فیلم پدر (The Father)؛ تجربه‌ی جدیدی از جنس ترس

فیلم پدر

هر ساله در سرتاسر دنیا فیلم‌ های بسیاری با ژانر وحشت ساخته می‌شود و تعداد بسیار زیادی از آنها نیز به فستیوال‌های مختلف سینمایی راه پیدا کرده و برنده‌ی جوایز متعددی می ‌شوند. همچنین توجه منتقدان بسیاری هم به این فیلم ها جذب می‌شود، البته اگر تاب تماشای صحنه های وحشتناک این نوع فیلم ها را داشته باشند.

اما در فیلم پدر شاهد جنس متفاوتی از ترس و وحشت هستیم؛ چیزی که تا به حال نظیرش را در فیلم دیگری ندیده ایم و تجربه‌ی مواجهه با آن را نداشته ایم.

فیلم پدر (The Father) فیلمی است که ابعاد جدیدی از ترس را پیش روی مخاطب گذاشته؛ اما نه آن ترسی که همه می‌شناسند!

ترس و وحشت که همیشه با یک قاتل روانی یا یک دیوانه‌ی زنجیری، چاقو، ساطور و خون همراه نیست؛ گاهی اوقات ترس و دلهره می‌تواند به عادی ‌ترین شکل و شمایل ممکن در زندگی هرکسی وجود داشته باشد؛ به خصوص در زندگی شخصی که از زوال عقل رنج می ‌برد.

چنین فردی در هر لحظه از زندگی ‌اش با ترس و وحشت روبروست؛ ترسی که تمام پایه‌ ها و اساس زندگی ‌اش را به لرزه در می‌آورد و کاری می‌کند که در هر لحظه به تمام حقایق وجودش شک کند. همه‌ی این احساسات در این فیلم به صورت یکجا جمع شده‌اند؛ با وجود تمام این مسائل خواهید دید که حضور در اسکار ۲۰۲۱ حق این فیلم است.

در این مقاله از «پاسخ از ما» نگاهی خواهیم داشت به فیلم پدر (The Father) که نویسندگی و کارگردانی آن را «فلوریان زِلِر» بر عهده داشته است. تماشای این فیلم تجربه‌ی متفاوتی را برایتان رقم خواهد زد و شما را با چیزهایی آشنا خواهد کرد که شاید تا به امروز در زندگی خود ندیده باشید.

 

نگاهی به سازندگان فیلم پدر

کسی به اصطلاح یک «فیلمباز» حرفه‎ایست، به خوبی از اهمیت اطلاع داشتن در مورد دست اندرکاران فیلم یا سریالی که قصد دارد به تماشای آن بنشیند آگاه است. بر کسی هم که تازه در ابتدای این راه است، واجب است تا در همین ابتدای راه در مورد سازندگان فیلم مورد نظرش بیشتر بداند.

در ادامه با تیم سازنده فیلم پدر (The Father) آشنا می شوید:

• کارگردان: فلوریان زلر

• تهیه‌کنندگان: دیوید پارفیت/ جین ‌لوئیس لیوی/ فیلیپ کارکاسون/ کریستوفر اسپادون/ سیمون فرند

• فیلمنامه ‌نویس: فلوریان زلر، بر اساس نمایشنامه‌ای از خودش به نام Le Père

• بازیگران: آنتونی هاپکینز/ اولیویا کولمن/ مارک گاتیس/ ایموژن پوتس/ روفوس سیول/ اولیویا ویلیامز

• تاریخ اکران: ۱۹ دی ماه ۹۹ در انگلستان/ ۸ اسفند ۹۹ در آمریکا

 

شروعی ساده، بی‌خبر از آینده…

این فیلم در ابتدا مثل همه‌ی فیلم‌ های دیگر ژانر درام است: خانواده‌ ای گرم و صمیمی و اتفاقاتی شیرین و روزمره. هوا آفتابیست و همه چیز روالی منظم دارد و سر جای خودش است و همه از اینکه کنار هم هستند، خوشحالند. پدر هشتاد ساله‌ی داستان ما، آنتونی (با بازی آنتونی هاپکینز)، زندگی آسوده و بی دغدغه ای دارد و کلا زندگیش سر و سامان دارد. او همراه با دخترش (با بازی اولیویا کولمن) زندگی می‌کند.

تصویری از آنتونی درفیلم پدر2020

مثل داستان هر فیلم درام دیگری، چالش ‌ها و بحث ‌هایی وجود دارد که هر چند پیچ و تابی به داستان می ‌دهند، اما عاقبت همه آنها ختم به خیر می‌شود. فیلم پدر (The Father) هم از این قاعده مستثنی نیست، اما خوب تفاوت کوچکی هم وجود دارد.

شاید به این مطلب هم علاقمند باشید
فیلم «اما» (Emma)، دخترانه ای کلاسیک

همه چیز عادی به نظر می‌رسد؛ از همان بحث ‌هایی که همیشه بین پدرها و دخترهایشان پیش می‌آید، بین پدر و دختر داستان ما هم وجود دارد. پیش تر از تفاوت کوچکی حرف زدیم؛ آن تفاوت خرد و کوچک، فقط و فقط به بیماری زوال عقل آنتونی مربوط می شود. دختر خانواده، «آن»، سعی دارد پدرش را قانع کند که پرستار دیگری برای مراقبت از او استخدام کند، اما پدر قبول نمی‌کند. هر چند که او می داند بیمار است، اما به هیچ وجه کله شقی و لجبازی خود را از کنار نمی گذارد و طوری وانمود می کند که اوضاع رو به راه است و هیچ مشکلی وجود ندارد.

سعی نویسنده و کارگردان فیلم، فلوریان زلر، هم دقیقا نشان دادن همین موضوع است؛ او می‌خواهد همه چیز را به بهترین و معمولی ‌ترین شیوه‌ی ممکن نشان دهد؛ می‌خواهد بگوید که هیچ مشکلی وجود ندارد و همه خوش و خرم مشغول زندگی خود هستند. اما این ‌ها همه تله ‌ای بیش نیست. این فقط چند دقیقه‌ی اول فیلم است.

همه چیز تا لحظاتی بعد مشخص خواهد شد و شما عمق سختی های موجود و همچنین وحشت داستان را درک خواهید کرد. این فیلم هدفش را به بهترین شکل ممکن برآورده کرده است. فیلم پدر می‌خواهد بگوید که شاید زندگی افرادی با بیماری زوال عقل از بیرون چندان متفاوت از زندگی عادی افراد دیگر نباشد، اما حقیقت ماجرا چیز دیگرست.

 

تشخیص خیال و توهم از واقعیت

در این فیلم با ظرافت و دقت هر چه تمام ‌تر با زندگی فردی که به زوال عقل مبتلاست آشنا می‌شویم؛ با تمام جزئیات و در تمامی ابعاد. زوال عقل شاید نامش آنقدرها هم جدی و مهم به نظر نرسد؛ شاید فرد با شنیدنش پیش خود بگوید که بیماری ‌هایی بدتر از این هم هست. تمام این ‌ها درست است، اما این قضاوت اشتباه به دلیل آن است که هیچ کس زوال عقل را آن طور که هست نشناخته. آثار زیادی با این موضوع ساخته شده‌ اند، مثل فیلم هنوز هم آلیس (Still Alice) و یا فیلم دور از او (Away From Her)، اما از نظر ما هیچکدام آن طور که باید و شاید حق مطلب را در این باره ادا نکرده‌اند.

کسی که دچار زوال عقل است، رفته رفته از زندگی خود فاصله می‌گیرد، از هر آنچه که آن را تا به حال می‌ شناخته دور می‌شود و در نهایت آرام آرام با زندگی خود بیگانه و غریبه می ‌شود. فرد یاد شده آن چنان از زندگی خود فاصله می گیرد و دور می شود که می‌توان گفت انگار وارد دنیای دیگری شده است؛ دنیایی که تشخیص خیال و توهم از واقعیت در آن غیر ممکن می ‌شود، تشخیص زمان حال از گذشته هم همینطور. بیمار به هیچ وجه متوجه نخواهد شد که آیا صحنه‌ی پیش رویش خاطره است و یا در حال حاضر در جریان است و یا اینکه صرفا توهمی است که در ذهن او شکل گرفته و پیش رویش مجسم شده است.

چیزی که در فیلم پدر (The Father) شاهدش هستیم، همین قضیه است. لحظه ‌ای صحنه‌ای پیش رویمان است و فکر می‌کنیم واقعیت دارد. لحظه‌ی بعد صحنه‌ی دیگری را می‌بینیم و هر آنچه از واقعیت در ذهنمان بود نقش بر آب می‌شود. این چیزی است که یک بیمار مبتلا به زوال عقل هر روز تجربه می‌کند. این فیلم تصویری شفاف و واضح از این موضوع را به مخاطب ارائه می‌دهد. حال شما به من بگویید: آیا ترس و وحشتی بالاتر از این هست؟

 

شاید به این مطلب هم علاقمند باشید
سرزمین خانه به دوشان (Nomadland) در قاب سحرانگیز دوگانگی

آنچه می‌بینید، آنچه که می‌بینید نیست!

در قسمتی از فیلم پدر (The Father)، آنتونی وارد اتاق شده و مردی را می‌بیند که روی مبل نشسته است. در همان هنگام، آنتونی صدای دخترش را می‌شنود که وارد می‌شود و چیزی می‌گوید. به نظر می‌رسد که مردِ روی مبل، داماد آنتونی (با بازی مارک گاتیس) باشد. او رویش را دوباره به سمت مبل برمی‌گرداند، اما خبری از آن مرد نیست! رویش را به سوی دیگر بر می‌گرداند، اما دخترش آن زن قبلی نیست! این گونه اتفاقات هر روز بیشتر از دیروز آنتونی را عذاب می‌دهد و او را درگیر تشخیص واقعیت از خیال می‌کند.

چنین سناریویی بدون شک برگ برنده‌ی فلوریان زلر است. این نبوغ و خلاقیت چیزی است که ما را هر چه بیشتر درگیر داستان فیلم می‌کند. در تمام طول فیلم، ما در میانه‌ی یک سراب قرار داریم یا در میانه‌ی یک آشوب ذهنی هستیم. نمی ‌دانیم چه رخ خواهد داد و یا اصلا در چه حالی هستیم. هر صحنه از فیلم را که می ‌بینیم، فکر می‌کنیم اکنون جای پایمان حسابی محکم شده و سامان گرفته ‌ایم، اما چند لحظه بعد آن چنان زیر پایمان خالی می‌شود که حتی به هر آنچه که تا به حال در فیلم دیده ‌ایم هم شک می‌کنیم.

بگذارید مثال ساده‌ای بزنم. عبارت معروف «ریختن قیمه در ماست» را همه شنیده‌ایم! این اصطلاح شاید معنای چندان مثبتی نداشته باشد و در این مقال نگنجد، اما آنقدرها هم بی‌ ربط به موضوع فیلم امروز نیست. این عبارت به مثبت ‌ترین شکل ممکن در این فیلم به کار رفته و حتی شاید بتوان گفت که باعث شده این فیلم به اسکار ۲۰۲۱ راه پیدا کند.

در این فیلم گاهی به نظر می‌رسد که فیلم شاه لیر (King Lear) با سریال منطقه‌ی گرگ و میش (Twilight Zone) در هم آمیخته ‌اند یا اینکه مثلا فیلم درخشش (The Shining) را با سریال در جایگاه شیاطین از هارولد پینتر (In Place of Demons) یکی کرده باشند.

 

مخاطب تکه‌های گمشده را کنار هم می‌چیند

فیلم پدر (The Father) کاری می‌کند که شما هم به عنوان یک بیننده در کالبد فردی که به زوال عقل مبتلاست زندگی کنید و هم کاری می‌کند که مزه‌ی ترس، اضطراب و عذابی را که چنین شخصی هر روز تجربه می‌کند، بچشید و خودتان را جای او بگذارید.

این فیلم نه تنها زندگی خود بیمار بلکه سختی ‌هایی که اطرافیان نیز متحمل می‌شوند به بهترین شکل ممکن باز آفرینی می‌کند و کاری می‌کند هر روز به درگاه خداوند دعا کنید که نه خودتان و نه عزیزانتان به چنین دردی مبتلا نشوید.

این فیلم پر از پیچیدگی است؛ درک واقعیت و خیال در آن بسیار سخت است و شاید بتوان به جرات گفت که شما حتی پی به واقعیت زندگی آنتونی نخواهید برد. در این فیلم وظیفه‌ی مخاطب این است که تلاش کند تا به حقیقت دست یابد. تکه ‌های در هم و گمشده‌ی پازل را کنار هم بگذارد و به یک نتیجه‌ی نهایی برسد. اما این کار آن طور که فکر می‌کنید ساده نخواهد بود؛ یعنی نویسنده و کارگردان فیلم اجازه‌ی ساده بودنش را نداده ‌اند.

آنتونی در تمام طول فیلم برای تشخیص آنچه در اطرافش می‌گذرد، تلاش می‌کند. شما هم با تماشای فیلم با او همراه می‌شوید. هر بار که او ضربه ‌ای ذهنی می‌خورد، شما هم آن را حس خواهید کرد. هر چقدر که او از خودش و جهانی که می‌شناخته دور می ‌شود، شما هم به ملموس ‌ترین شکل ممکن آن را احساس خواهید کرد و البته باید گفت که تمامی این‌ ها را مدیون توانایی و چیره ‌دستی بازیگر مطرح سینمای آمریکا، آنتونی هاپکینز، هستیم.

شاید به این مطلب هم علاقمند باشید
نقد و بررسی فیلم 500 روز سامر

 

افتخارات و دستاوردهای فیلم پدر

این فیلم در همان ابتدای راهش در سال ۲۰۲۰، وقتی که در فستیوال فیلم سان ‌دنس (Sunset Circle Awards) اکران شد، به خوبی ثابت کرد که می ‌تواند یکی از رقبای اصلی کارزار اسکار ۲۰۲۱ باشد. این فیلم نه‌ تنها در دل مخاطبان زیادی جا باز کرد و توانست به محبوبیت فوق‌العاده ‌ای دست یابد، بلکه منتقدان بسیاری از معتبرترین ژورنال‌ ها و وبسایت ‌های سینمایی دنیا هم زبان به تحسین آن گشودند.

فیلم پدر (The Father) توانست امتیاز عالی ۱۰۰% را از وبسایت «راتن تومیتوز» دریافت کند. به علاوه، این فیلم موفق به کسب نمره‌ی ۸۷ از صد از وبسایت «متاکریتیک» نیز شد. گذشته از تمامی این افتخارات، فیلم پدر در فستیوال ‌های سینمایی بی شماری هم حضور داشت و در بخش‌های بسیاری بهترین جوایز را از آن خود کرد؛ به عنوان نمونه، در «فستیوال بین‌المللی فیلم تورنتو»، آنتونی هاپکینز جایزه‌ی بهترین نقش اول مرد را تصاحب کرد یا مثلا در فستیوال فیلم سان‌ دنس، که شاید بتوان گفت مهم‌ترین فسیتوالی بوده که این فیلم در آن حضور داشته، توانست برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلمنامه شود.

اوون گلیبرمن از وبسایت ورایِتی (Variety) درباره‌ی این فیلم چنین نوشته است:

«فیلم پدر چیزی را از زوال عقل در سنین پیری برای ما به ارمغان آورده که تا به حال در کمتر فیلمی شاهدش بودیم. شاید هم بتوان گفت تا به حال نظیرش را ندیده‌ایم. این فیلم ما را به ذهن کسی که می ‌برد که ذهنش در حال فروپاشی است. تجربه ‌ای جدید و بدیع همراه با ترس و وحشت که تا قبل از این احساس نکرده بودیم.»

سخن پایانی در باب فیلم پدر

تمام فیلم ‌هایی که امسال ساخته شدند را کنار بگذارید و فراموش کنید. فیلم پدر (The Father) تجربه‌ی جدیدی است که به گفته‌ی منتقدان همانندش را تا به حال در فیلمی ندیده ‌اید. این فیلم ذهن یک بیمار مبتلا به زوال عقل را برای شما به نمایش می‌گذارد. شما را با ترس ‌ها و اضطراب ‌های هر روزه‌ی چنین فردی آشنا می‌کند و سختی ‌ها و مشکلات زندگیش را برایتان به تصویر می‌کشد. در مجموع، شفاف‌ ترین تجربه ‌ای که می‌توانید از زوال عقل داشته باشید در دل همین فیلم نهفته است.

در این مقاله از «پاسخ از ما» نگاهی داشتیم به فیلم پدر (The Father) که با دستاوردهای بسیار و توجهات زیادی که به خودش جلب کرده، احتمال حضور موفقیت آمیزش در اسکار ۲۰۲۱ بسیار بالاست. اما باید صبر کرد و منتظر ماند که این فیلم در آن روز موعود چند مرده حلاج است. نظر شما چیست؟

به نظر شما این فیلم شانسی در اسکار خواهد داشت؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید!

تیزر فیلم پدر

اگر می‌خواهید از آخرین و محبوب‌ترین مقالات پاسخ از ما در ایمیل خود مطلع شوید، همین الان ایمیل خود را در کادر زیر وارد کنید:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com